Искам да кажа толкова много неща.
Всъщност толкова много неща искам.
Искам да ядем гъби, сурови, със сол. Ей така, от торбичката. И да няма салфетки.
И да дават новините или ЦСКА. И да искам да измия чиниите, а ти да не ми дадеш. И да те гледам от кухнята, зад хладилника.
И стъпалата все така да си скърцат. А може би ние няма да знаем, защото ще сме някъде другаде.
И така много време. Много, много време.
И един ден няколко малки момчета да дойдат и да ме питат защо жените се напишкват. Това аз ще им обясня. Но когато попитат откъде са се взели... просто ще ги пратя при теб.
И после ще отидем до фара, до нашата пейка, ще поседим романтично, ще се подържим за ръце, ще се смеем на черешовата торта и на диско-птичката... И после ще се прибираме... Аз ще се опирам на теб, защото ти, разбира се, си силен. И ще гледаме зайчетата и все така ще си говорим колко глупаво нещо е риболовът. Ще си все така облечен във все още кафевия суитчер, може само леко да е избледнял от времето, прането и от споровете за цвета му. И ще ми разказваш вицове докато вървя по ръба. А после може да отидем до някой копирен център, който да не е наш, за да им кажем колко са смотани. А аз в понеделник пак ще си отида в Сибир на работа, при ескимосите.
Толкова много искам.
А ти искаш ли?
2011
Няма коментари:
Публикуване на коментар