Как се получава не знам,
но май с всяка къща е така -
когато остареят хората в нея
остарява с тях бавно и тя.
Отвориш ли вратата тихо,
ухае на стари книги, прах,
на сок от вишни и сапун,
на спомени, на страх...
Страх, че тази миризма
е в твоя дом, където
полузабравено, далечно
е останало детето...
Детето, което беше ти.
И което до вчера сякаш само
ходеше рошаво, мръсно,
винаги с ожулено коляно...
А днес на вратата те посрещат
леко приведени мама и татко...
И с тъга те изпращат, защото знаят,
че си идваш само за кратко...
И е толкова трудно да повярваш,
че тези старци са именно те.
И ти се иска да се затичаш към тях
и пак да си онова дете...
А те се изплъзват бавно всеки ден.
И това толкова силно боли.
Откога са тези бразди по лицата?
Кога побеляха тези коси?
Защо им отстъпват място в автобуса?
Защо времето с тях е тъй кратко?
Може ли завинаги да останат с мен?
Моите мили мама и татко...
Няма коментари:
Публикуване на коментар